تبلیغات
یاد داشت های یک دانشجو

گریزهای مکرر

جمعه 8 آذر 1392 12:25 ب.ظنویسنده : خلیل پژواک

 
سلام دوستان گلم! خوشحالم که گهگاهی به این جا سر می زنید.
دوسال وبلاگ نویسی، دستکم برای من این تجربه را به همراه داشته است که بتوانم به مسیرهای خوبتری راه ببرم. حالا، پس از آزمودن های مکرر، تصور می کنم که ورد پرس و بلاگر برای من جاهای امن تر و بهتری هستند. هرچند که من در میهن بلاگ خوانندگان بیشتری دارم، ولی امیدوارم تجربه ی جدیدم، دوستانم را هم با من بکشاند.
البته توصیه یی دیگرم این است که اگر دوست دارید زود زود بنویسد و از دست فس بوک خسته اید و تویتر فضایی کمتری به شما می دهد، به میکروبلاگ تامبلر ثبت نام کنید.
و اما، آدرسهای جدیدم: 1- نگاه سوم؛ نوشتارهای رسمی و اغلب روزنامه ایِ من خواهد بود. به این آدرس: /http://pajhwak.blogspot.com/ لطقن بالای لینک، کلیک کنید)
2- شب نوشتهای خلیل؛ که نوشتارهای غیررسمی و اکثرن خواطرات و تفنن نویسی هایم خواهد بود. به این آدرس: /http://malistani1.wordpress.com/ (لطفن بالای لینک، کلیک کنید)
دوستان خوبم، برای داشتن شما درپنجره های جدیدم، سخت مشتاقم. روزهای تان خوش و خرم...

آخرین ویرایش: جمعه 8 آذر 1392 12:42 ب.ظ

 

پس ازگمشدن

شنبه 23 شهریور 1392 10:33 ق.ظنویسنده : خلیل پژواک

 
سلامی دوباره به تمام کسانی که گاهی به این وبلاگ سرمی زنند. در آخرین ترمِ تحصیلیِ مقطع لیسانسم، قرار دارم و سعی می کنم که آخرین مشاهداتم از دانش و دانشگاه در کابل را روایت کنم...
آخرین ویرایش: شنبه 23 شهریور 1392 10:35 ق.ظ

 

با پایان یافتن اعتصاب، توطئه آغاز می شود

سه شنبه 7 خرداد 1392 02:31 ب.ظنویسنده : خلیل پژواک

 

بعد ازظهر دو شنبه 6/3/1392، وزیر تحصیلات عالی، نعمت الله شهرانی مشاور مذهبی و داکتر دادفر سپنتا، مشاور امنیت ملی رییس جمهور، با حضور درمحل اعتصاب دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی، با پذیرفتن تمام خواست های دانشجویان، رسمن به اعتصاب آنها پایان دادند.

آقای شهرانی خطاب به دانشجویان گفت که حکومت تمام خواست های آنها را پذیرفته و از آنان خواست که پس از هشت روز بستن دهن شان (اعتصاب غذایی) حالا باید اعتصاب شان را بشکنند.

وزیر تحصیلات عالی نیز، در گفت‌گوی با کابل نیوز گفت که وزارت تحصیلات عالی تمام خواست های دانشجویان را پذیرفته و دیگر مشکلی وجود ندارد و دانشجویان نیز به صنف ها حاضر خواهند شد.

با پایان یافتن اعتصاب دانشجویانِ دانشکده علوم اجتماعی اما، امروز برخی از استادان دانشگاه کابل و جمعی از محصلان این دانشگاه، خواستار برگشتن آقای فاروق عبدالله و فیصل امین به کرسی های سابق شان، شدند. این استادان می گویند، در صورتیکه حکومت به خواست های دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی پاسخ مثبت دهد، دانشجویان دیگر دانشکده ها نیز دست به اقدام مشابه خواهند زد و این روال ادامه خواهد یافت.

از سویی دیگر، برخی از استادان، شب هنگام، با حضور در لیلیه دانشگاه کابل، از دانشجویان خواسته اند که تا بازگشتاندن استادان برکنار شده، از رفتن در صنف های شان خود داری ورزند.

استادان بیمناک از دامنه گسترش اصلاحات

 بسیاری از استادانی که درپی بازگشتاندن امین و عبدالله ( دوتن از استادان برکنارشده) هستند، استدلال می کنند که در پشت حرکت - مدنی- دانشجویان علوم اجتماعی، دست های بیرونی است. آنها می گویند که این دانشجویان درپی راه یافتن کسانی در دانشگاه کابل هستند که درخارج تحصیل کرده اند و مزدور بیگانه اند(؟).

آقای امین، دو شنبه شب در تلویزیون ژوندون، گفت که این ها (هزاره ها) می خواهند که مزدوران ایران را در دانشگاه راه دهند. آقای امین تأکید کرد که او حاضر به پذیرش حکم ریاست جمهوری و وزارت تحصیلات عالی نیست و باید این قضیه در حضور رییس جمهور در ارگ حل و فصل شود. امین گفت که این ها زیاده خواه و فرصت طلب هستند.

درحال حاضر این استادان با تبانی با برخی از دانشجویان، سعی دارند که با طرح توطئه‎‌ی مبنی بر این که اعتصاب دانشجویان سیاسی است، آن را با شکست روبه رو کنند. در حالیکه واقعیت این است که این استادان از گسترش دامنه اصلاح طلبی و شایسته سالاری بیمناکند و می خواهند با سرکوب اعتراضات مدنی دانشجویان و برجسته سازی مسایل قومی، بر بقای خودشان در دانشگاه بیفزایند.

جو تنش آلود در دانشگاه

رسیده گی به خواست های دانشجویان علوم اجتماعی از سوی وزارت تحصیلات عالی، به مشام بسیاری از سیاست مداران دگم اندیش و راسیستِ غیر هزاره، خوش نیامده است. این ها معتقدند که دولت نباید به یک ملت «مشخص» فرصت درخواست حق بدهد. آنها می گویند که در صورت ادامه این روند، تیم قومیِ حاکم محکوم به شکست است.

درپیوند با این توطئه، اکنون فضای دانشگاه بحرانی شده است. دانشجویان به دو دسته‌ی مخالف و موافق با حضور امین و عبدالله، تقسیم شده اند. اگر در روزهای آینده مطابق روال امروز، درس تعطیل باشد، امکان بیشتر شدن تنش ها زیاد است.

چنانچه وزارت تحصیلات عالی، پارلمان و ارگ ریاست جمهوری، به پای تعهد شان به دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی بایستند و تلاش کنند که جریان توطئه را مهار کنند، امکان بازگشت ثبات به دانشگاه فراهم خواهد شد. اما اگر مراجع نامبرده نیز، با این قضیه برخورد سیاسی و یا درحل آن تعلل کنند، امکان تشدید تنش ها بیشتر است.


آخرین ویرایش: سه شنبه 7 خرداد 1392 02:47 ب.ظ

 

اصلاح طلبان می رزمند

جمعه 3 خرداد 1392 08:23 ق.ظنویسنده : خلیل پژواک

 
اعتصاب غذایی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعیِ دانشگاه کابل، امروز جمعه وارد پنجمین روز خود شد. آنها به دلیل  فساد، بی کفایتی و ضعف علمیِ برخی از استادان و رییس این دانشکده دست به اعتصاب زده اند.
تا هنوز وزارت تحصیلات عالی و نهادهای ذیربط، هیچ وعده ی مبنی بر رسیده گی به درخواست های دانشجویان، نداده اند.


آخرین ویرایش: - -

 

سومین روزِ اعتصاب؛ دانشجویان هم چنان به اعتراض ادامه می دهند

چهارشنبه 1 خرداد 1392 07:50 ب.ظنویسنده : خلیل پژواک

 

اعتصاب دانشجویان علوم اجتماعی دانشگاه کابل، وارد سومین روز خود شد. این دانشجویان در بیانیه‌ی که امروز خواندند، تأکیدکردند که تا برآورده شدن کامل خواست‌های شان به اعتصاب غذایی ادامه می دهند. آنها یک باری دیگر، از وزارت تحصیلات عالی خواستند که باید رییس و یک تن از استادان دانشکده علوم اجتماعی ازسمت شان برطرف شوند.

همچنین، یک تعدادی زیادی از دانشجویان دیگر دانشکده های دانشگاه کابل، نیز در دیداری که با این دانشجویان داشتند، ازحرکت و خواست برحق آنها حمایت و پشتیبانی شان را اعلام کردند. این دانشجویان درقطعنامه ی که خواندند، از وزارت تحصیلات عالی خواستند که برای محو فساد از نهادهای تحصیلی کشور، تدابیری مشخصی را روی دست بگیرد. آنها هم‌چنان تأکید کردند، چنانکه، به خواسته های دانشجویان علوم اجتماعی رسیده گی نشود، دیگر دانشجویان نیز به این‌ها پیوسته و دست به تحصن و اعتصاب غذایی خواهندزد. همین طور، این دانشجویان هشدار دادند که درصورت عدم رسیده گی به خواست های دانشجویان علوم اجتماعی، دامنه این اعتراضات را به سراسرکشور گسترش خواهندداد.

گفته می شود ازمیان 71 تن دانشجوی که اعتصاب غذایی کرده است، حال 11تن آنها وخیم است و دربیمارستان منتقل شده اند.

تاکنون وزارت تحصیلات عالی در این زمینه ازهرگونه اظهار نظر خودداری کرده و با دانشجویان معترض هیچ گونه گفتگوی نداشته است.


آخرین ویرایش: - -

 

اعتصاب؛ راه دشوار مبارزه برای دانشجو

سه شنبه 31 اردیبهشت 1392 03:39 ب.ظنویسنده : خلیل پژواک

 

دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل، در اعتراض به عدم رسیده گی به خواست های شان، دست به اعتصاب غذایی نامحدود زدند. این دانشجویان یک ماه پیشتر، دریک حرکت اعتراضی از وزارت تحصیلات عالی خواسته یودند که رییس و برخی از استادان این دانشکده را که به تعصبات قومی و لجاجت های سمتی دامن می زنند، برکنار کند. اما پس از گذشت یک ماه، تاهنوز به این خواست دانشجویان رسیده گی نشده است.

درپیوند به این مسئله استاتوسی درفس بوک نوشته بودم که این جا می گذارمش. به امیدروزی که دانش و دانشگاه، از شر لوث بدبختی و جهالت پاک گردد و با آروزی صبر و بردباری برای عزیزانی که دو روز است لب به غدا نزده اند.

پس از عمری سکوت و خفقان، نخستین حرکت دانشجویی وکاملن غیرسیاسی از دانشگاه کابل سربرآورد. دانشجویان علوم اجتماعی، خواسته های کوچکی داشتند. حذف استادانی که نه دانش دارند و نه اخلاق. یک ماه تمام برای رسیدن به چنین آرزویی، دست و پا زدند. نتیجه این همه تلاش اما، این شد که بازهم آسمان برسرشان سیاه تر شود دنیا برای شان تنگ تر.... بداخلاقان و بی سوادان نه تنها که حذف نشدند، بل که، ددمنشانه تند تر و برنده تر گشتند. آنها دیگر صرفن به رفوزه کردن دانشجویان بسنده نمی کنند، تهدید، ارعاب و توهین نیز اکنون سلاحهای برنده ی هستند که در اختیار این استادان قرارگرفته اند.
هرنیمه عاقلی درمیابد که سرِ دانشجویانِ اصلاح طلب به سنگ خورده است. کوچکترین آرزوی مجموعه ی بزرگی از دانشجویان، که برحق و مشروع نیز بود، برآورده نشد. نه فریاد کشیدن نتیجه داد و نه به صنف نرفتن. چنین شکستی تلخ بیگمان تلخ تر از آنست که بتوان تحملش کرد. وقتی صدایی شنیده نمی شود و دردی مداوا نمی گردد، آدمی می تواند تحملش کند. اما زمانی که برزخمت می فشارند، و زجرت می دهند و مسخره ات می کنند، آن وقت مجبوری بایستی. ایستادنِ دانشجو اما، از جنس ایستادن طالب و مخالف دولت و اپوزیسیون نیست. نه شهر را به آتش می کشند و نه دشنه برگلوی حاکمیت می گذارند. بل که آرام و سرفراز به آخرین حربه ی دست داشته ی خود(اعتصاب ) روی می آورند. بیگمان اعتصاب دانشجویان نه تهدید حاکمیت است و نه لکه ی برجبین تاریخ و نه مایه شرمساری انسانیت و عقلانیت. بل که اعتصاب، حرکتی است به سوی شکستن خود و ازمیان برداشتن خویشتن و خفه کردن فریاد خود به دست خویشتن. ازین رو، ضرر اعتصاب مشتی دانشجو، به هیچ کس نمی رسد. فقط صدای خودشان را خفه می کند تا این صدا رساتر شود و درتاریخ عمیق تر حک گردد و وجدان های بیدار این سرزمین و جهان را محکم تر بلرزاند. اعتصاب درکوتاه ترین سخن، یعنی: کاردبراستخوانم گذاشته اند تا بمیرانندم و من خود ترجیح داده ام که بدست خودم بمیرم، پیش از آنکه دستی به خونم آلوده شود که آلوده است و پست.

آخرین ویرایش: سه شنبه 31 اردیبهشت 1392 03:45 ب.ظ

 

تکرارِ انفجار و تنوع منبع؟

پنجشنبه 26 اردیبهشت 1392 04:18 ب.ظنویسنده : خلیل پژواک

 
انفجار بمبی قدرتمند در منطقه شاه شهید کابل، منجر به کشته شدن 12تن و مجروح شدن بیش از 35تن دیگر گردید. گفته می شود مسوولیت این حمله را بخشی از حزب اسلامی به دوش گرفته است.
گفته می شود این انفجار زمانی به وقوع پیوست که کاروان حامل نظامیان ناتو، از آنجا عبور می کرد. ازسویی دیگر، ستانکزی، سخنگوی پولیس کابل گفته است که بیشتر قربانیان افراد غیر نظامی هستند. درهمین حال، خبرنگار بی بی سی از محل حادثه گزارش داده است که بخش عمده ی قربانیان این حمله اطفال و عابران عادی بوده اند.
آنچه که این حمله را از دیگر حملات مخالفان دولت در شهر کابل، متمایز می سازد منبع صدور آن است. برخلاف حملات گذشته، اکنون این حزب اسلامی است که بلافاصله، مسوولیت چنین حمله نیرومندی را به عهده می گیرد. پرسش این است که گفتگو ها میان دولت و حزب اسلامی به بن بست رسیده است؟ یا این که سیاست این حزب همزمان با نزدیک شدن 2014 رادیکال تر می شود؟

آخرین ویرایش: پنجشنبه 26 اردیبهشت 1392 04:26 ب.ظ

 

بازتاب آدمی در بیرون از خودش

یکشنبه 1 اردیبهشت 1392 09:11 ب.ظنویسنده : خلیل پژواک

 
             

همیشه چیزها و لحظاتی است که برای انسان حالتی خاصی را القا می کند. نوعی زیباییِ احساسیِ که خیال پُرشور ذهن و روان آدمی را آرام می کند و برای لحظاتی به وجد می آورد. شاید برای شما هم پیش آمده باشد که دریک شبی مهتابی، کناری یک چشمه/حوض، عکس مهتاب را دیده باشید و به نوعی وجدی آرام دست یافته باشید و حالتی سکرآمیز اما شیرینی را تجربه کرده باشید.انگار، همیشه حالت ها و چیزهای است که می توانند با روان آدمی و حسِّ زیبایی پسند انسان، به خوبی کنار بیایند و لاجرم نوعی سروری را رخ‌داد پذیر نماید که پُر است از نوعی آرامشی دوست داشتنی و خالی از هرگونه اضطرابی. 

اما همیشه –دستکم برای من- مجموعه‌یی از چند عامل باعث خلق چنین حالتی می شود. یعنی فی المثل تنها رویِ گلِ مهتاب قادر به القای آن چنان آرامشِ دوست داشتنی و وجد آور نیست. یا تنها شبی مهتابی و سکوتی سرشاری که درشب است، نمی تواند برای من سُکر آور و آرامش بخش باشد. می خواهم بگویم آنچیزی که برای من مایه‌ی اصلی القاءِ شیرینی و لذتِ محض است، درحالت مجرد و بیرون از یک مجموعه، قادر به انتقال هیچ نوعی زیبایی و لذتی نیست. درمورد همین مهتاب؛ زمانی که مهتاب و سکوت سیاه شب و با آب جوی می آمیزد، لذت بخش می شود و روانم را به وجد می آورد. در اندرونم ذوقی پدید می آید که ورای وصف است و می توانم گفت نوعی لذتی پُر آرامشِ خوب و قشنگی است که ازخود بیخودم می کند. یعنی بازتاب درخشش بردبارانه‌ی مهتاب درمیان آب، و سکوت سرشارِ شب، نگاه ممتد و یک نواخت ستاره ها، برای من شادیِ قشنگی را بازتولید می کند.

به نظرمی رسد، ذهن و چشم آدمی همیشه از تجرد خوشش نمی آید. یعنی اشکال و اشیا را درحالت بریده از چیزهای دیگر، نمی پسندد. برای همین است که در نقاشی، دست به دست هم دادنِ مجموعه‌ی از فضاها و تصاویر، تجلیِ هنر و لاجرم زیبایی را رخ‌داد پذیر می نماید. در یک تابلوی نقاشی، اگر تنها کوهی بلند، با چند پرنده را رسم کنیم، هرگز در نظرِ زیبا پسند آدمی، زیبا نمی آید، اما اگر درهمین تابلو، ابر و آسمان و تگرگ را بیفزاییم، باعث خلقی نوعی لذتی – حتا درد آور- می شود. از سویی هم، دست به دست هم دادن، یا یک جا شدن تصاویر – درمعنای عامش، هرچیزی که به چشم می آید- بازهم قادر به خلق لذتی وصف ناپذیر نمی شود. اگر برای تشریح این نکته، از همان مثال نخستینم کمک بگیرم، باید مثلن شب را – به عنوان زمان- از آن حذف کنم، بازهم آن اوجِ لذت برای آدم دست یافتنی نمی نماید. به دیگر سخن، زمانی دیدن یک تصویرِ خلق شده از مجموعه‌ی چند صورت/ شی، خارج از محور زمان یا بیرون از دایره‌ی زمان، قادر به رخ‌داد پذیر کردن سکر و وجدی آرامش بخش نمی شود. چنانچه آدمی روز ها – به جای مهتاب- آفتاب را و درخشش آن را در آب می بیند ولی هیچ لذتی قشنگی به آدم دست نمی دهد. اما زمانی که، یک زمان را برای یک تصویر بیفزاییم، دیدن آن تصویر القا کننده همان وجدی می شود که پیشتر ازآن یاد کردم.

این نکته مهم است که خلق زیبایی برای انسان نه تصویر صِرف است و زمان ومکانی خاص. بل‌که مجموعه‌ی ازین ها، قادر به خلق زیبایی هستند. از سویی هم برای هرتصویری زمان و مکانی خاص لازم است تا آدمی بتوانند به آن وجد و زیباییِ مورد انتظار برسد و درنظرگرفتن این نکته در ادبیات و هنر، ضروری است.


آخرین ویرایش: پنجشنبه 26 اردیبهشت 1392 04:28 ب.ظ

 

تعداد کل صفحات ( 7 ) 1 2 3 4 5 6 7